1-1- بیان مسئله
سرمایه گذاری تحت شرایط عدم اطمینان ، از مهمترین مقوله هایی است كه از دیرباز توجه متخصصین مالی را به خود جلب كرده است. سرمایه گذاران هنگام تصمیم به سرمایه گذاری، عوامل مختلفی را در نظر می گیرند، اما طبق نظر بسیاری از صاحبنظران مالی، ریسك و بازده دو عامل مهم هستند كه تصمیم سرمایه گذار را تحت تأثیر قرار می دهند. بنابراین شناخت عواملی كه موجب افزایش بازده و یا كاهش ریسك می شوند از اهمیت زیادی برخوردار است. تحقیقات در حوزه امور مالی نشان می دهد كه نسبت قیمت به سود هر سهم و نسبت ارزش دفتری به ارزش بازار هر سهم به عنوان مقیاس ارزیابی سهام از یك طرف با بازده آتی سهام ارتباط معنی داری دارد، و از طرف دیگر به عنوان عاملی جهت كاهش ریسك به سرمایه گذار كمك می كند. سرمایه گذار با توجه به این مطلب كه نسبت قیمت به سود هر سهم از تقسیم قیمت بازار هر سهم به سود خالص هر سهم بدست می آید، می تواند محاسبه نماید كه ظرف چه مدت درآمد حاصل از محل سهم، سرمایه گذاری وی را برگشت می دهد ، و از طرف دیگر، سرمایه گذار با تجزیه وتحلیل نوسانات نسبت قیمت به سود هر سهم ، می تواند با توجه به ریسك، سرمایه گذاری خود را در بهترین موقعیت انجام دهد.
بیان مساله
عملكرد یك سرمایه گذار معمولا توسط بازده سرمایه گذاری وی سنجیده می شود . نه تنها باید به بازده سرمایه گذاری ها توجه شود بلكه باید ریسك موجود در هر یك را مورد توجه قرار داد. سرمایه گذاران مانند خریدارانی هستند كه تحت تاثیر قیمت ، تبلیغات و تصویر شركت در دنیای تجارت قرارمی گیرند و معمولا آنان سبد سهام ( پرتفولیو ) خود را تنها از یك نوع سهم ( موقعیت سرمایه گذاری ) پر نمی كنند و سعی در انتخاب مجموعه ای از انواع سهام دارند در این راستا هری ماركویتس در سال 1959 سعی نمود تا به سرمایه گذاران كمك كند كه از بین مجموعه دارائیهای موجود در بازار سرمایه، پرتفوی بهینه خود را انتخاب نمایند. پرتفوی بهینه پرتفوی است كه در یك سطح خاص از بازده مورد انتظار ، دارای حداقل ریسك باشد یا اینكه در یك سطح مشخص از ریسك، حداكثر بازده را عاید سرمایه گذار نماید.